Op 8 februari vond in Zwolle de conferentie ‘Werk aan zingeving’ plaats, georganiseerd door Zinderend.nu en de opleidingen Theologie & Levensbeschouwing van Hogeschool Windesheim. Het was een levendige dag vol inspiratie, waarop ontmoeting en uitwisseling tussen de deelnemers, sprekers en workshopleiders centraal stond.

Er was grote diversiteit onder het publiek; van jong tot oud, van studenten levensbeschouwing tot vernieuwende professionals met een eigen praktijk in zingeving, van geestelijk verzorgers uit klassieke werkvelden als ziekenhuis en ouderenzorg tot geestelijk verzorgers in het nieuwe werkveld bij de politie. Al deze mensen hadden met elkaar gemeen open te staan voor vernieuwing op het gebied van zingeving en bereidheid met elkaar te zoeken hoe zingeving professioneel tot uiting kan blijven komen.

In de ochtend spraken rabbijn Irwin Kula en filosoof Marc De Kesel inspirerende woorden die stof tot nadenken en gesprek gaven. In de middag was er uitwisseling tijdens een achttal workshops, om vervolgens gezamenlijk de dag af te sluiten. Schrijfster Angela Stoof wist de dag misschien nog wel het mooist te vangen in het gedicht dat zij ter plekke heeft geschreven en voorgedragen.

 

Zinderend op een open plek   

Dag van ontmoeting

bemoediging

van moed hebben,

van ons laten verrassen,

bevragen.

Er zindert iets,

er knispert iets.

En ik vraag me af

wat dit zou kunnen zijn

tussen de woorden

onder de stoelen

misschien wel ergens

in onze buik

en in ons hart.

 

Het eerste

dat bij mij opkomt:

Wij zijn de mensen met lef.

In ’t zoeken,

het niet-weten.

En toch weten we:

het leven is gebroken.

Er is altijd wel iets dat

ontregeld, verstoord is

disrupted.

We weten ook

met Leonard Cohen

dat die scheuren nódig zijn

opdat het licht

binnen komen kan.

 

En dan:

de ander ontmoeten

wiens leven barsten, scheuren

vertoont.

Wie kunnen, mogen

wij dan zijn?

Wat is het, dat ik geef?

En kán ik eigenlijk

wel iets geven?

Of is het

dat dat iets

zichzelf geeft?

Is er iets onmogelijks,

paradoxaals

in ons beroep, en kunnen wij

het daarin uithouden?

Kunnen wij, als professional

iemand zijn

en tegelijkertijd

niet-zijn?

 

Met lege handen

durven staan.

De spanning, misschien wel

de angst voelen

in de vraag

of dat, wat wij te bieden hebben,

wel door de ander

ontvangen wordt.

Het lef, om met alles

wat we weten

aan de rand te staan

en te zien

wat buiten ons blikveld valt.

 

En misschien

mogen we ook

leren loslaten

om te denken over zin.

Kunnen we, simpelweg,

aanwezig zijn?

Genieten, ontvangen

wat zich nu aandient?

Wat is er, nu?

En wat is er, nu?

Welke geschenken passeren ons

ongezien, misschien?

Een mooie ontmoeting

dat lekkere kopje thee

omdat onze geest

bezet is

met theorieën, gedachten

met een streven

om als mens, professional,

maar iemand te zijn?

 

Deze hele dag

Een kostbaar geschenk.

Ontvang het maar,

in hoofd, in hart,

de plek ergens onder je stoel.

Je weet maar nooit

waar zin zich ophoudt.

En laten we straks

nog even nagenieten

elkaar bedanken

en misschien wat teruggeven.

En dat het maar moge zinderen,

knisperen

tot-en-met!

 

Met dank aan Jan Mendrik voor de fotografie en Angela Stoof voor haar poëzie.